Wednesday, 10 April 2013 08:44

ΠΟΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ; (PART TWO)

paradosi_2f.jpgBuddy you’re a young man hard man

Shoutin’ in the street gonna take on the world some day

You got blood on yo’ face, you big disgrace

Waving your banner all over the place.

WE WILL WE WILL ROCK YOU!! (singing)

WE WILL WE WILL ROCK YOU!!

            Τα λόγια αυτά μου έρχονταν συνέχεια στο νου κατά ένα πρόσφατο ταξίδι από την Μέση Ανατολή προς την Αθήνα, γιατί στο αεροπλάνο παίζανε συνέχεια βιντεοκλίπ των δεκαετιών του ’70 και ’80. Όταν καλώς εχόντων των πραγμάτων περάσεις τον φραγμό των 40 ετών, μαζί με τα διάφορα πονάκια στις κλειδώσεις (απόρροια τραυματισμών και προπόνησης), αρχίζει και μια ανασκόπηση του παρελθόντος: τι έχεις κάνει, τι έχεις καταφέρει στη ζωή, και ποιοι οι οριστικοί σου στόχοι, μια και μπαίνεις στην τελική πορεία. Ο δρόμος των πολεμικών τεχνών δεν αποτελεί εξαίρεση, γιατί πορεία είναι και η ενασχόληση με τις πολεμικές τέχνες. Το αρθράκι αυτό λοιπόν είναι αφιερωμένο στους δασκάλους και μαθητές κάποιας ηλικίας, που ξεκίνησαν τις πολεμικές τέχνες με όνειρα, με ιδεαλιστικούς και αλτρουιστικούς σκοπούς, και όμως απογοητεύτηκαν στην πορεία.

            Συνυφασμένες ιστορικά, μυθολογικά, και εικαστικά με την πνευματική άσκηση, οι πολεμικές τέχνες επηρέασαν πλήθος κόσμου στη δεκαετία του ’70. Το γόητρο τους ήταν συνυφασμένο με την εικόνα του δασκάλου των πολεμικών τεχνών που προβάλανε οι ταινίες και οι σειρές τηλεόρασης της εποχής, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Η δημοφιλής εικόνα των Ιπποτών Τζεντάι των ταινιών του Λούκας για παράδειγμα, που έχει αντέξει δύο δεκαετίες πια, ουσιαστικά είναι εικαστική μεταφορά ανατολικών μυθικών παραδόσεων για τις πολεμικές τέχνες (ο γνωστός συγγραφέας Τζόσεφ Κάμπελ ήταν σύμβουλος του Λούκας τότε). Καλλιεργημένος, προϊόν μακρύχρονης πειθαρχίας, ο δάσκαλος πολεμικών τεχνών της δεκαετίας του ’70 ακτινοβολούσε εσωτερική γαλήνη. Βοηθούσε τις γριούλες να περάσουν το δρόμο, ήταν ταπεινός, αλλά όταν χρειαζόταν, ήταν σε θέση να καθαρίσει το οποιοδήποτε εμπαθές ζωντανό απειλούσε την τιμή της προαναφερομένης γριούλας (έστω και αν το ζωντανό αυτό ήταν εκατό κιλά πιο βαρύ και φαινομενικά πιο γυμνασμένο - τότε δεν παίζανε με κατηγορίες). Βλέποντας αυτά στις οθόνες, οι μαθητές τρέχανε σωρηδόν στις σχολές πολεμικών τεχνών, με την ελπίδα να αξιωθούν και αυτοί να γίνουν σαν τους δασκάλους αυτούς.

            Σήμερα φθάσαμε σε σημείο οι δάσκαλοι πολεμικών τεχνών να πετάνε χειροβομβίδες σε γριούλες, αντί να τις προστατεύουν, και η σαθρίλα που επικρατεί στον χώρο παρουσιάζει κάθε είδος και μορφή, κάθε διακύμανση και διαβάθμιση. Δεν υπάρχει ιερό και όσιο πουθενά, το «ότι δηλώσεις είσαι» επικρατεί παγκοσμίως. Και προφανώς, κύρια θέση μέσα σ’ αυτό το κομφούζιο, σ’ αυτό το ασύστολο κυνήγι χρημάτων, παίζουν οι τέχνες που θα ήθελαν να παρουσιαστούν σαν παραδοσιακές.

            Πόσοι δάσκαλοι και μαθητές παραδοσιακών πολεμικών τεχνών δεν έχουν απογοητευτεί στην πορεία της μαθητείας τους; Ξέρω τις ιστορίες σας καλά. Πόσες φορές έχω καθίσει με φίλους, γνωστούς δασκάλους πολεμικών τεχνών, ακούγοντας τα παράπονα τους; Συμπαθών και εγώ ο ίδιος, καταλάβαινα πολύ καλά αυτά που μου λέγανε και από πρώτο χέρι. Πόσοι μαθητές στράφηκαν σε ιαπωνικές, κορεάτικες, κινέζικες κλπ τέχνες ελπίζοντας ότι θα έβρισκαν το γαλήνιο πρόσωπο του δασκάλου που παρουσίαζε η εικαστική τέχνη, και αντί για αυτόν, συνάντησαν τον μπίζνεσμαν, τον ψυχωτικό, τον σεξουαλικά ανώμαλο, τον απατεώνα; Ακόμη και όταν έβρισκαν νορμάλ άτομο μπροστά τους, πόσες πόρτες δεν έκλεισε ο εγωισμός, η υπέρμετρη ανάγκη του καθενός μας να πιστεύει ότι είναι πιο έξυπνος από τον άλλον, η ξενοφοβία, και η καραγκιοζίστικη τάση του «εγώ ρε δεν σκύβω το κεφάλι μου σε κανέναν ρε.» Πόσες σχολές δεν καταστράφηκαν από ρήξη προσωπικών σχέσεων και αναβράζοντα εγωισμό; Πόσες;

            Ποιος φταίει γι’ αυτό; Ίσως οι ίδιες συνθήκες διασποράς των πολεμικών τεχνών στη Δύση. Η γενιά μου, η γενιά των σαραντάρηδων, χάραξε πολλούς δρόμους που ακολούθησαν οι μετέπειτα γενιές. Δεν τραβήξαμε βέβαια τα ζόρια που άντεξαν οι προγενέστερες γενιές των πενηντάρηδων και εξηντάρηδων – αυτοί οι άνθρωποι είναι πράγματι άξιοι θαυμασμού. Συντελέσαμε όμως στο να γίνουν οι πολεμικές τέχνες προσιτές στο σύνολο της κοινωνίας σήμερα. Οι δάσκαλοι της ανατολής δεν είχαν φθάσει σε σημείο ακόμη στη δεκαετία του ’70 να εμπιστευτούν πλήρως την κοινωνία της Δύσης - έπρεπε λοιπόν να τους πείσουμε να μοιραστούν τη γνώση τους μαζί μας. Το αντίθετο κατ’ εμέ συμβαίνει σήμερα, όπου οι δάσκαλοι της ανατολής όχι μόνο εμπιστεύονται τη δύση, αλλά πέφτουν ο ένας πάνω στα πόδια του άλλου μπας και προλάβουν να αρπάξουν κανένα φράγκο παραπάνω στο ασύστολο κυνήγι του χρήματος που λέγεται διδασκαλία πολεμικών τεχνών σήμερα.

            Που θέλω να καταλήξω; Σε μια παρατήρηση. Αφού οι σαραντάρηδες δάσκαλοι ξεκίνησαν, ως επί το πλείστον (γιατί υπάρχει και η χαβούζα απατεώνων και στη δικιά μας γενιά), τις πολεμικές τέχνες με ιδεαλιστικούς σκοπούς, και δεδομένης της απελπιστικής κατάστασης σήμερα στον χώρο, γιατί δεν αγκαλιάζετε ξανά την ίδια ιδεολογία με την οποία ξεκινήσατε; Δεν νομίζω ότι την παρατήσατε ποτέ, γιατί ξέρω ποια μουσική σας αρέσει ακόμη. Και όπως και να το κάνουμε, όσο και να θαυμάζω και γω τους καλογυμνασμένους κοιλιακούς και τα λικνίζοντα κορμιά, δεν συγκρίνετε η μουσική του 2000 με αυτή της γενιάς μας – τουναντίον, κάνουν ότι μπορούν σήμερα να μας μιμηθούν. Ένα ψεύτικο Ρόλεξ όμως ποτέ δεν θα γίνει Ρόλεξ, όσο καλοφτιαγμένο και να είναι, όσο και να προσπαθεί. Γυρίστε λοιπόν στην αρχή της άσκησης σας, για να βρείτε ξανά την ουσία. Αν το κάνετε αυτό, ένα είναι σίγουρο:

YOU WILL YOU WILL ROCK THEM!!!

(Στη φωτογραφία πραγματική πανοπλία Ενετού ιππότη που βρέθηκε στη Χαλκίδα της Εύβοιας στο Ενετικό κάστρο. Οι Τούρκοι καταλάβανε το κάστρο το 1470 και θάψανε τον άτυχο ιππότη κάτω από βράχους, πράγμα που έσωσε την πανοπλία του. A true … knight’s tale.)

All photos, drawings, and written material are copyright to Kostas Dervenis, © 2000, 2004, unless otherwise specified. Unauthorized reproduction for commercial purposes is prohibited. You may download material for personal use but it may not be used in electronic or hardcopy publications without express written permission.

PAMMACHON

Pammachon has been formally recognised by the Institute of Traditional Martial Arts, an association housed in the Department of Health, Exercise and Sports Sciences (College of Education) at the University of New Mexico, and working to promote the growth, development, dissemination of knowledge, and preservation of cultural heritage of the traditional martial arts, both locally and globally.
itma_f.jpg

History of Pammachon

Since 1999 I have been using the term “pammachon” (πάμμαχον) in regard to both the martial arts and the warrior’s path expressed through these arts. There are clear indications that the word...
Read More...

Connect With Us

    

politismos.png