Wednesday, 10 April 2013 08:42

ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΖΙΚΟ ΚΑΛΙ

Στις ημέρες μας έχει γίνει ευρέως πιστευτό ότι οι Φιλιππινέζικες Πολεμικές Τέχνες είναι το άλφα και το ωμέγα όσο αφορά τη μάχη με μαχαίρι. Προσωπικά έχω σοβαρές ενστάσεις για αυτή τη θέση, τις οποίες και θα προσπαθήσω να αναλύσω (και ας με συμπαθήσουν οι εκπαιδευτές των πολεμικών τεχνών αυτών – προσπαθώ πάντα τουλάχιστον να είμαι τίμιος). Ο αναγνώστης θα πρέπει να λάβει υπ’ όψη ότι τα περασμένα οχτώ χρόνια, έχω κάνει δύο ταξίδια το χρόνο στην Ινδονησία, εξερευνώντας, μεταξύ άλλων, στην πηγή τους και τις σχολές Ινδονησιακών, Μαλαισιανών, και Φιλιππινέζικων πολεμικών τεχνών.

Οι υποστηρικτές των Φιλιππινέζικων Πολεμικών Τεχνών (ΦΠΤ) τυπικά βασίζουν την υπεροχή της τέχνης τους στο μαχαίρι επάνω στην καταπληκτική νίκη του φύλαρχου Λάπου-Λάπου έναντι του Ισπανού κατακτητή Φερδινάνδου Μαγγελάνου. (Μάλιστα στις Φιλιππίνες υπάρχει σήμερα και το σχετικό άγαλμα του Λάπου-Λάπου στο σημείο της νικηφόρας μάχης, που οι οπαδοί του Φιλιππινέζικου kali δεν παραλείπουν να επισκεφτούν.) Θα ήθελα να αποδώσω μια περιγραφή της μάχης αυτής, στηριζόμενος επάνω στην αυτοβιογραφία του αξιωματικού Αντώνιο Πιγκαφέττα, που ήταν παρόν, για να καταλάβει ο αναγνώστης ότι τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι.

Ο Μαγγελάνος έφυγε από την Ισπανία στις 20 Σεπτεμβρίου 1520 με πέντε πλοία. Πέρασε από τα γνωστά στενά, καθυποτάσσοντας προηγουμένως μια ανταρσία που ξεκίνησε υπό τον αντιπλοίαρχο Χουάν Σεμπάστιαν Ντελ Κάνο (που ήταν πεπεισμένος ότι ο Μαγγελάνος τους οδηγούσε σε σίγουρο θάνατο), χαρίζοντας τη ζωή στους στασιαστές.  Το Μάρτιο του 1521 έφθασε στις Φιλιππίνες, όπου διεξήχθησαν τα ακόλουθα τραγελαφικά.

Ο Μαγγελάνος ήταν φανατικός Καθολικός και ήταν πεπεισμένος ότι ο Θεός τον είχε επιλέξει να φέρει το Αληθινό Μήνυμα Του σε όλη την Ανθρωπότητα. Στη νήσο Κέμπου κατάφερε να πείσει τον φύλαρχο Χουμαμπόν ότι η Καθολική Πίστη ήταν η Μία και Μοναδική. Ο φύλαρχος δέχτηκε, μια και έβλεπε ότι τον συνέφερνε, αλλά μια και ήταν τόσο ισχυρός ο Θεός των Ευρωπαίων, δεν μπορούσε να του κάνει την χάρη και να νικήσει τον ενοχλητικό Λάπου Λάπου, φύλαρχο στο απέναντι νησί, ο οποίος και προκαλούσε συνέχεια προβλήματα για τον Χουμαμπόν; Ο Μαγγελάνος δέχτηκε με ευχαρίστηση την πρόσκληση.

Τώρα, οι πιο εμπειροπόλεμοι αξιωματικοί του Μαγγελάνου δεν είχαν καμία όρεξη να πάνε να πολεμήσουν μέσα στη ζούγκλα κυνηγώντας ιθαγενείς σε ένα νησί γεμάτο με χιλιάδες ανθρωποφάγους. Οι ιθαγενείς αυτοί ήταν οπλισμένοι με τόξα, κοντάρια από μπαμπού, αλλά και σπαθιά από σίδηρο. Οι αξιωματικοί εξέφρασαν τις ενστάσεις τους, μη δεχούμενοι στην ουσία να κατέβουν στο νησί. Τους ανθρώπους τους ενδιέφεραν τα μπαχαρικά στο τέλος, και όχι το αν οι ιθαγενείς θα βαπτίζονταν Χριστιανοί. Αφού αρνήθηκαν οι πεζοναύτες του, ο Μαγγελάνος μάζεψε τους μούτσους, τους μαγείρους, και τους ξυλουργούς του πληρώματος, επιβεβαιώνοντας σε αυτούς ότι το χέρι του Θεού ήταν επάνω τους, και τους αρμάτωσε για μάχη.

Στις 27 Απριλίου του 1521 λοιπόν, ο Μαγγελάνος μάζεψε το τσούρμο του και μπάρκαρε για την ακτή, όπου τον περίμεναν 2000 ιθαγενείς. Η συνολική μάζα του Ισπανικού τσούρμου ήταν 61 άνθρωποι, εκ των οποίων οι 11 τελικά αποφασίσανε να μείνουν πίσω για να φυλάξουν τις βάρκες. Το αρχικό σχέδιο ήταν να βομβαρδίσει η αρμάδα τις ακτές (καλό σχέδιο), και μετά απλά να περνούσαν οι πάνοπλοι Ισπανοί να θανατώσουν τους τραυματίες. Τα πλοία όμως δεν μπορούσαν να πλησιάσουν την ακτή, γιατί βρήκαν υφάλους από κοράλλι, και έτσι οι ιθαγενείς ήταν εκτός εμβέλειας. Παρά ταύτα, με εμμονή στο πεπρωμένο του ο Μαγγελάνος όρμησε μπροστά με τους 50 μούτσους του, σίγουρος ότι το χέρι του Θεού θα τον προστάτευε.

Παρά λοιπόν την άνιση δυναμική, οι Ισπανοί κράτησαν τους χιλιάδες ιθαγενείς σε απόσταση για μια ώρα, μέχρι που εξαντλήθηκε το μπαρούτι τους. Στη συνέχεια,  στη μάχη σώμα με σώμα, τους κράτησαν για άλλη μία ώρα χωρίς να έχουν απώλειες οι ίδιοι, ατσάλι εναντίον μπαμπού και ραττάν, μέχρι που διαπίστωσαν οι ιθαγενείς ότι τα πόδια των Ισπανών δεν προστατεύονταν από πανοπλία, και ότι ήταν ευάλωτοι εκεί. Τότε η μεγάλη μάζα των μούτσων αποφάσισε ότι η διακριτική φυγή ήταν καλύτερη από τον πρόωρο θάνατο, και άρχισε να αποχωρεί με μεγάλη ταχύτητα, ρίπτοντας όπλα εδώ και εκεί ούτως ώστε να επισπευτεί η απομάκρυνση τους. Φυσικά οι ιθαγενείς δεν έχασαν την ευκαιρία να βουτήξουν τα σπαθιά και τις λόγχες από ατσάλι. Ο Μαγγελάνος έμεινε μόνος του με επτά άτομα, οπότε τους περικύκλωσαν οι ιθαγενείς. Τα σώματα τους διαμελίστηκαν σε εκατοντάδες κομμάτια και μάλλον καταναλώθηκαν σε κατσαρόλες. Το τραγικό είναι ότι, μετά τον θάνατο του, την αρχηγία ανέλαβε ο στασιαστής Χουάν Σεμπάστιαν Ντελ Κάνο, που γύρισε στη Μαδρίτη με ένα καράβι γεμάτο μπαχαρικά, και έγινε πλούσιος. Μάλιστα, για 200 χρόνια οι ιστορικοί πίστευαν ότι ο Ντελ Κάνο ήταν αυτός που είχε πρώτος κάνει τον περίπλου της γης, μέχρι που δημοσιεύτηκε το κρυφό ημερολόγιο του Πιγκαφέττα.

Είναι προφανές ότι όποιος χρησιμοποιεί το ως άνω παράδειγμα για να τεκμηριώσει την ανωτερότητα των ΦΠΤ είναι τουλάχιστον ανιστόρητος. Κατ΄ αρχή, για τον γράφων, δεν υπάρχουν αυτόχθονες Φιλιππινέζικες πολεμικές τέχνες. Η λέξη kali είναι Μαλαισιανή, και σημαίνει μεγάλο μαχαίρι. Η λέξη escrima είναι Λατινικής προέλευσης, στα Γαλλικά σημαίνει ξιφομαχία και στα Ισπανικά συμπλοκή. Η λέξη arnis προέρχεται από το ισπανικό arnes de mano. Είναι προφανές ότι οι ιθαγενείς της περιοχής, αφού τους κατακτήσανε μέσα σε ελάχιστο διάστημα στα επόμενα χρόνια οι Ισπανοί, αφομοιώσανε ότι μπορούσαν από την Ισπανική τέχνη του espada y daga (rapier and dagger fighting), και καλά κάνανε. Είναι επίσης σίγουρο ότι οι προγενέστερες επιρροές στην περιοχή ήταν το Ιαβανέζικο σίλατ, το κινέζικο κουγκ φου, και οι πολεμικές τέχνες των Αράβων – υπάρχουν και τα αντίστοιχα αρχαιολογικά τεκμήρια, τα οποία αποδέχονται οι σοβαροί ερευνητές.

Χωρίς να σχολιάσω τεχνικά το περιεχόμενο του kali, είναι εμφανές ότι είναι προσομοίωση του Ισπανικού espada y daga. Είναι επίσης σίγουρο ότι τόσο στις Φιλιππίνες όσο και στη Ινδονησία, η κοινωνία πρόκειται για knife culture και ότι οι άνθρωποι εκεί ξέρουν (καλά) να χρησιμοποιούν όπλα κοντινής εμβέλειας. Παρά ταύτα, αφού πρόκειται για προσομοίωση της τέχνης, οι ίδιες ενστάσεις που επικρατούσαν κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση για το espada y daga ισχύουν και το kali. Οι Βορειοευρωπαίοι, τον Μεσαίωνα, έβλεπαν το espada y daga με αδιάφορο μάτι, και πολλά ήταν τα περιστατικά όπου το κατέστρεψαν στο πεδίο της μάχης. Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι τεχνικοί λόγοι γι αυτό, τους οποίους δεν θα αναλύσω σε λεπτομέρεια σε αυτό το άρθρο. Παραπέμπω τον αναγνώστη να ανακαλύψει και να διαβάσει από μόνος του μεσαιωνικά Ευρωπαϊκά εγχειρίδια μάχης, γιατί εκεί, αντί να περιμένει πάντα μασημένη τροφή, θα ανακαλύψει πολλές αλήθειες ως πόρισμα της έρευνας. Ο γράφων ήταν άτυχος – έπρεπε να ξοδέψω μια περιουσία στη δεκαετία του ’80 πηγαίνοντας στα διάφορα μουσεία της Ευρώπης για να διαβάσω τα συγγράμματα αυτά. Σήμερα, τα περισσότερα είτε υπάρχουν στο Internet, είτε έχουν βγει σε επανεκτύπωση. Στην μεσαιωνική Ευρώπη, τέλος πάντων, το κύριο όπλο των στρατιωτών ήταν πάντα η λεπίδα ποικίλων διαστάσεων, και φυσικά είχαν αναπτύξει διάφορες τεχνοτροπίες χρήσης και αντιμετώπισης αυτής. Μία (και μόνο μία) από αυτές τις τεχνοτροπίες ήταν το Ισπανικό espada y daga, που σώζεται σήμερα ως προσομοίωση σαν Φιλιππινέζικο kali. Επαναλαμβάνω, για να ανακαλύψει τους τεχνικούς λόγους που απορρίπτω προσωπικά το kali, προτρέπω τον αναγνώστη να εξερευνήσει μόνος του τα μεσαιωνικά εγχειρίδια της Ευρώπης μέσω του Διαδικτύου, και να διαπιστώσει πως αντιμετώπιζαν οι λοιποί Ευρωπαίοι το espada y daga.

Πέρα από τεχνικούς λόγους όμως, η κύρια μου ένσταση στην πρακτική των ΦΠΤ, μπορεί να συνοψιστεί από την εξής φράση του Συνταγματάρχη Rex Applegate (1916-1998), υπεύθυνο της εκπαίδευσης του Αμερικάνικου στρατού στη μάχη σώμα με σώμα κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλέμο, και μαθητής του θρυλικού Άγγλου εκπαιδευτή W. E. Fairbairn. Όταν είδε για πρώτη φορά, στην δεκαετία του ‘90,  επίδειξη ΦΠΤ, μειδίασε ελαφρά, γύρισε σε συνάδελφο του και είπε "They're teaching duelling (διδάσκουν την έντιμη μονομαχία)." Αυτό που είδε ο εμπειροπόλεμος αυτός άνθρωπος δηλαδή, κοιτάζοντας την επίδειξη των ΦΠΤ, ήταν δύο προσεκτικούς κυρίους να πλαισιώνουν ο ένας τον άλλον, με θεμελιωμένο κώδικα συμπεριφοράς και παρόμοια όπλα, και να μονομαχούν με προκαθορισμένο τρόπο μέχρι να γίνει το μοιραίο λάθος και ο ένας εκ των δύο να πέσει.

Δεν είναι έτσι η πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα, όταν σου επιτίθεται κάποιος με μαχαίρι, έχει σκοπό να σε δολοφονήσει, όχι να μονομαχήσει μαζί σου. Στην πραγματικότητα, και να οπλοφορείς, δεν θα προλάβεις να τραβήξεις το όπλο σου τη στιγμή που σου επιτίθεται ένας επίδοξος φονιάς με μαχαίρι, όσο και να προπονείσαι γι αυτό (7 μέτρα είναι η απόσταση ασφαλείας που έχει θεσπίσει η Αμερικάνικη FBI για τους πράκτορες της). Στην πραγματικότητα, είσαι ήδη κατά 66% νεκρός. Στην πραγματικότητα, αυτοί που χρησιμοποιούν κατά κόρον το μαχαίρι σήμερα, δεν κάνανε ούτε ένα μάθημα στο Φιλιππινέζικο kali. Ο Νίκος Κοεμτζής δηλαδή, που έσφαξε τρεις, σακάτεψε έξι, και έγινε διάσημος λόγω της ταινίας «Η Παραγγελιά», τι ήταν, μάστερ του εσκρίμα; Όχι βέβαια. Στην πραγματικότητα λοιπόν, όσον αφορά το μαχαίρι, είναι πολύ επικίνδυνο να προσκολλείσαι επάνω σε τεχνοτροπία χρήσης που καθορίζεται από πολιτιστικά ή και αθλητικά πλαίσια, γιατί στην ουσία σε κάνει να νομίζεις ότι ο αντίπαλος θα σου επιτεθεί με προκαθορισμένο τρόπο. Και όταν λεω «πολιτιστικά πλαίσια», το εννοώ, γιατί αλλιώς χρησιμοποιεί το μαχαίρι ο Μεξικάνος, αλλιώς ο Ινδονήσιος, αλλιώς ο Αφρικανός, και αλλιώς ο Έλληνας.

Στην πραγματικότητα, προσωπικά ποτέ δεν θα ήθελα να αντιμετωπίσω μαχαίρι με μαχαίρι, θα ήταν η τελευταία μου επιλογή - θα προτιμούσα όπλο μακρύτερης εμβέλειας αν ήταν απόλυτα απαραίτητο να αμυνθώ εναντίον μαχαιριού (ακόμη καλύτερα, θα προτιμούσα να φύγω τρέχοντας)  Μιλώ εκ πείρας,  βλέπετε – είμαι μέσα στο λιγοστό ποσοστό των ανθρώπων που επέζησε από την μάχη «άοπλος εναντίον μαχαιριού» (και σχετικά άθικτος θα έλεγα), γιατί ήμουν πάρα πολύ τυχερός  - ή, αν θέλετε, γιατί είχε ορίσει ο Θεός ότι δεν ήταν η ημέρα μου να φύγω. Έχουν μείνει τρεις βαθιές, αλλά μικρές, ουλές στο σώμα μου –  ένα κάτω από το χείλος, όπου κατέβασα το σαγόνι μου για να προστατέψω το λαιμό μου (και αισθάνθηκα το μέταλλο να αγγίζει τις ρίζες των δοντιών μου), και δύο πάνω από την καρδιά μου (όπου λόγω ανατομικής ιδιαιτερότητας του στέρνου μου, η μύτη της λεπίδας δεν διαπέρασε το κόκαλο). 

Όταν σου επιτίθεται κάποιος επίδοξος φονιάς με μαχαίρι, υπάρχουν τρία σενάρια. Το πρώτο σενάριο είναι να πετύχει η επίθεση του, και να σε σκοτώσει. Το δεύτερο είναι να καταφέρεις να τον ελέγξεις και να τον εξουδετερώσεις. Το τρίτο σενάριο είναι να πεθάνουν και οι δύο εμπλεκόμενοι. Για προφανούς λόγους, το πρώτο και το τρίτο σενάριο δεν είναι επιθυμητά. Όμως, όπως βλέπουμε, οι πιθανότητες επιβίωσης είναι μόνο μία στις τρεις, όσο και καλά προετοιμασμένοι να είμαστε. Οπότε, είναι σημαντικότατο η διδασκαλία αυτοάμυνας εναντίον του μαχαιριού (ή όποιο άλλο είδος όπλου, εδώ που τα λέμε) να συμπεριλαμβάνει μόνο εκείνες τις τεχνικές που έχουν αποδειχτεί έμπρακτα κάτω από συνθήκες μάχης σώμα με σώμα. Η μόνη ιστορικά αποδειγμένη ύλη για την επίτευξη αμύνης συμπεριλαμβάνεται στην ύλη του παμμάχου, που εμπεριέχει και το κλασσικό jujutsu (δυστυχώς το sport jujutsu τελικά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αυτοάμυνα). Όταν η ζωή μας κινδυνεύει, και οι πιθανότατες επιβίωσης είναι μικρές, καλό είναι να μην στηριζόμαστε στη γνώμη του κάθε τυχοδιώκτη, αλλά σε αυτή των εμπειρογνωμόνων.

Στη Ευρώπη κατά τον Μεσαίωνα, λοιπόν, οι εμπειρογνώμονες της μάχης βλέπανε την νεο-αναπτυχθείσα Ισπανική σχολή της espada y daga με αδιάφορο μάτι. Δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση σήμερα να κρίνουμε τις επιλογές τους, μια και η τελευταία περίοδος μάχης σώμα με σώμα στην εποχή μας ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος – άρα θα πρέπει να αρκεστούμε στο να μάθουμε από τις επιλογές των ανθρώπων που επέζησαν από μάχες σώμα με σώμα τα τελευταία 4000 χρόνια. Οι Ιταλοί, Γερμανοί και Άγγλοι, από τον 13ο έως τον 17ο μ.Χ. αιώνα, καλλιέργησαν πρακτικές χρήσης και αντιμετώπισης του μαχαιριού που μοιάζουν φτυστά με αυτές τις τεχνικές που έχουν διασωθεί στις ημέρες μας  από το κλασικό Ιαπωνικό jujutsu. Κάνοντας μια έρευνα (που είναι εύκολη στις ημέρες μας λόγω του Διαδικτύου), θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε τις πρακτικές του Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα με αυτές της Ιαπωνίας, και επιπλέον με αυτές του αρχαίου κόσμου της Μεσογείου, και να εντοπίσουμε αυτές που έχουν αποδειχτεί διαχρονικές. Ακριβώς αυτό κάναμε στην ΕΟΠΥΜΥ για την ανάπτυξη της ύλης του παμμάχου – στηριζόμενοι στο αρχαιολογικό αρχείο, επιλέξαμε αυτές τις πρακτικές/τεχνικές που τεκμηριωμένα έχουν συνεχή ιστορική εφαρμογή τα τελευταία 4000 χρόνια, καλύπτοντας έναν γεωγραφικό χώρο από την Ευρώπη ως την Ασία συν τη Βόρεια  Αφρική.

Το ευχάριστο είναι ότι στα ίδια συμπεράσματα με μας φτάσανε και άλλοι, πολύ πιο διακεκριμένοι ερευνητές του 20ου αιώνα, πορίσματα που ανέπτυξαν από την πρακτική τους εμπειρία στη μάχη, και όχι από ακαδημαϊκή συγκριτική μελέτη, όπως ο αρθρογράφος. Ο γράφων ξεκίνησε την έρευνα αυτή το 1984, ενώ ήταν μαθητής του κορυφαίου οπλολόγου της Αμερικής HankReinhardt, μετέπειτα ιδρυτή και ψυχή της AssociationforRenaissanceMartialArts (A.R.M.A.). Ο Hank μου άνοιξε τα μάτια όσον αφορά τα μεσαιωνικά κείμενα της Ευρώπης. Επιπλέον, μου επέδειξε το εξής: Πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Βρετανοί EricAnthonySykes και WilliamEwartFairbairn ήταν για μια εικοσαετία αξιωματικοί της αστυνομικής υπηρεσίας στη Σαγκάη, και υπεύθυνοι για την εκπαίδευση των εκεί αστυνομικών κατά την χειρότερη σε βία εποχή της Κίνας. Είχαν την επιλογή να μάθουν και να χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε πολεμική τέχνη της Ασίας για να κάνουν τη δουλειά τους. Επέλεξαν σαν βάση το παραδοσιακό Ιαπωνικό ζιουζίτσου. Όταν γύρισαν στην Αγγλία για το Β’ Πόλεμο εκπαίδευσαν τους κομάντο των συμμαχικών δυνάμεων – ήταν τότε 57 και 55 χρονών αντίστοιχα, μια ζωή εφαρμόζοντας πολεμικές τέχνες στα πιο επικίνδυνα μέρη της γης. Η ύλη που ανέπτυξαν για την άμυνα και χρήση του μαχαιριού στηριζόταν στο παραδοσιακό Ιαπωνικό ζιουζίτσου (στην ουσία bujutsu και όχι jujutsu, για να ακριβολογούμε) και στα μεσαιωνικά εγχειρίδια μάχης της βόρειας Ευρώπης. Χωρίς ίσως να το γνώριζαν οι ίδιοι, η τεχνοτροπία που ανέπτυξαν ήταν επιπλέον ίδια και με τις παραστάσεις των αρχαίων χρόνων της Ελλάδας, της Αιγύπτου και Ρώμης. Στο ίδιο πόρισμα φτάσανε ανεξάρτητα και οι Ρώσοι στρατηγοί ViktorSpiridonov και VasiliOshchepkov, ιδρυτές του στρατιωτικού SAMOZ και του αθλητικού SAMBO αντίστοιχα πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν είναι τυχαίες οι επιλογές τους.

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι όλοι οι προαναφερόμενοι ειδικοί ήταν, συν τοις άλλοις, και εμπειροπόλεμοι του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εκείνο το φρικτό τέκνο του Άρη και της ανθρώπινης Απληστίας που κόστισε τη ζωή σε έξι εκατομμύρια στρατιώτες. Στον Α’ Παγκόσμιο, κύριο μέρος του πολέμου ήταν η μάχη στα χαρακώματα με ξιφολόγχη και μαχαίρι. Να πως περιγράφει ο Phillip Gibbs, ανταποκριτής της εποχής και στρατιώτης το 1916 στη Γαλλία, τη μάχη αυτή στα χαρακώματα:

“Longueval was a heap of charred bricks above the ground, but there was still trouble below ground…. There are many cellars and tunnels in which the Germans fought like wolves at bay, and down in the darkness of these places men fought savagely, seeing the glint of each other’s eyes and the flash of steel and feeling for each other’s throats… It was primitive warfare; cavemen fought like that in the darkness…”

(Μετάφραση: «Η πόλη Longueval είχε γίνει ένας σωρός από καμένα τούβλα στην επιφάνεια, αλλά αντιμετωπίζαμε ακόμη σοβαρό πρόβλημα κάτω από το έδαφος... Υπήρχαν πολλά υπόγεια και σήραγγες μέσα στις οποίες οι Γερμανοί πολεμούσαν σαν παγιδευμένοι λύκοι, και στο σκοτάδι αυτού του τόπου οι άνδρες μάχονταν σαν θηρία, βλέποντας το σπινθηροβόλημα των ματιών του άλλου και την αναλαμπή του μετάλλου, και ψαχουλεύοντας για το λαιμό του αντιπάλου... Ήταν πρωτόγονη μάχη – οι άνθρωποι των σπηλαίων μάχονταν έτσι στο σκοτάδι...»)

Μάλλον κανένας μας δεν θα ήθελε να ζήσει αυτή τη συμπλοκή, αλλά αφού κάποιοι στρατιώτες επιζήσανε από αυτή και έχει καταγραφτεί η εμπειρία τους, καλό θα ήταν να μάθουμε από αυτήν και να ακούσουμε τις προτροπές τους.

Καλώς ή κακώς λοιπόν, η ύλη του παμμάχου είναι η μόνη στην οποία έχουμε πρόσβαση που έχει αποδειχτεί και έχει δει χρήση κάτω από εμπόλεμες καταστάσεις.

Αφορμή για αυτό το άρθρο η ταινία The Hunted, που για μένα δυσφήμισε το Sayoc Kali που παρουσιάζεται σε αυτή, και η επιθυμία μου να πληροφορήσω τους αναγνώστες, ότι δεν έχει καμία σχέση η μάχη με μαχαίρι με αυτό που επεδείχθη στην ταινία. Όποιος έχει περάσει από αυτό το μονοπάτι, ξέρει για τι πράγμα μιλάω. Όποιος δεν έχει περάσει, καλύτερα να σιωπήσει.

PAMMACHON

Pammachon has been formally recognised by the Institute of Traditional Martial Arts, an association housed in the Department of Health, Exercise and Sports Sciences (College of Education) at the University of New Mexico, and working to promote the growth, development, dissemination of knowledge, and preservation of cultural heritage of the traditional martial arts, both locally and globally.
itma_f.jpg

History of Pammachon

Since 1999 I have been using the term “pammachon” (πάμμαχον) in regard to both the martial arts and the warrior’s path expressed through these arts. There are clear indications that the word...
Read More...

Connect With Us

    

politismos.png